Bu katılımcı enstalasyon, Platon’un Şölen metnini bugünün toplumsal iklimine taşıyarak “insan”ı yeniden konuşmak için bir sofra kurar.

Sekiz kişilik düzende, kırılmış farklı tabakların parçaları bir araya getirilir; kırık hatlar iplikle birbirine dikilerek görünür bırakılır. Böylece her tabak, onarımın izleriyle “melez” ve biricik bir kimlik kazanır; kırık ile dikiş aynı anda yara ve dikiş izi gibi davranır.

Masada boş bırakılan sekizinci yer izleyiciye ayrılır. Bu yerdeki ses kayıt cihazı, ziyaretçiyi kısa bir söz bırakmaya davet eder; kayıtlar anonimdir ve sonraki aşamada projeye eşlik edecek bir podcast’e dönüştürülür. Masa örtüsüne elde işlenen metinler, dinleme, empati, sabır ve tahammül gibi kaybetmek üzere olduğumuz insani nitelikleri tartışmaya açar.

Şölen | İnsan Üzerine, sofrayı paylaşmayı bir yöntem ve bir düşünme mekânı olarak önerir; onarma eylemini estetik bir jestten çok, birlikte yaşama pratiği olarak görünür kılar.